Chiny nie prowadzą publicznego, aktualizowanego licznika wszystkich kamer. Liczby 200, 540, 626 i 700 milionów pochodzą z różnych lat, prognoz i definicji. Obejmują w zmiennych proporcjach kamery policyjne, miejskie, transportowe, przemysłowe, sklepowe, osiedlowe oraz domowe. Nie wolno przedstawiać ich jako kolejnych odczytów jednego państwowego rejestru.

Mimo tej niepewności skala jest bezsporna. Pod koniec drugiej dekady XXI wieku źródła branżowe i badania mówiły o ponad 200 milionach urządzeń, a późniejsze estymacje umieszczały całkowitą liczbę w przedziale około 540–626 milionów. Popularne 700 milionów jest dalszym, słabiej udokumentowanym zaokrągleniem. Nawet dolna granica oznacza największy ekosystem monitoringu wideo na świecie.

Znacznie ciekawsze od samego licznika jest pytanie, jak taki system montuje się, zasila, łączy, utrzymuje i wymienia. Kamera na słupie jest najtańszym fragmentem wieloletniej usługi obejmującej sieć, magazyn, centrum nadzoru, cyberbezpieczeństwo, terenowych techników i procedury pozyskiwania dowodu.

Co naprawdę wiemy o liczbie kamer

Około 200 milionów w latach 2018–2019

Liczba około 200 milionów była szeroko cytowaną estymacją kamer bezpieczeństwa w Chinach. Nowsze badanie ekonomiczne, analizujące zamówienia publiczne z lat 2014–2019, stwierdza, że do końca badanego okresu administracja zainstalowała ponad 200 milionów kamer i wydała 76,9 miliarda juanów na kamery oraz powiązany sprzęt.1

Nadal nie jest to spis każdej kamery. Autorzy odtwarzają wdrożenia z danych zakupowych, a prywatne urządzenia mogą być poza zakresem. Liczba dobrze opisuje rząd wielkości publicznej rozbudowy.

626 milionów było prognozą na 2022 rok

W 2019 roku publikowano prognozę wzrostu o 213 procent do 626 milionów w 2022 roku. Było to przewidywanie rynku, nie późniejszy wynik inwentaryzacji. Raport U.S.–China Economic and Security Review Commission z 2020 roku formułował ostrożnie, że niektóre źródła twierdzą, iż Chiny planują wzrost do około 626 milionów.2

Przepisywanie tej prognozy jako „w 2022 roku działało dokładnie 626 milionów” usuwa najważniejszą informację o jakości liczby.

540 milionów wynikało z udziału w światowej estymacji

IHS Markit szacował, że do końca 2021 roku na świecie będzie ponad miliard kamer, a 54 procent przypadnie na Chiny. Pomnożenie daje około 540 milionów. To model rynkowy obejmujący szeroką klasę instalacji, nie tylko policyjny Sharp Eyes.

700 milionów jest przybliżeniem medialnym

Od 2023 roku często pojawia się liczba „ponad 700 milionów”, zwykle bez nowej metodologii. Niekiedy powstaje przez ekstrapolację tempa sprzedaży, czasem przez zaokrąglenie relacji „jedna kamera na dwie osoby”. Możliwe, że rynek przekroczył ten poziom, ale bez jawnego spisu nie należy przypisywać liczbie dokładności.

„100 kamer na 1000 osób” nie było limitem państwowym

Rankingi miast porównywały planowane wskaźniki kamer na tysiąc mieszkańców. Nie oznacza to jednolitego chińskiego planu nakazującego każdemu miastu dokładnie 100 urządzeń na 1000 osób do 2024 roku. Zagęszczenie zależy od urbanizacji, przemysłu, transportu, turystyki i tego, czy badacz liczy źródła prywatne.

Najpierw rozdzielmy typy kamer

Jedna liczba może obejmować bardzo różne urządzenia:

  • stałą kamerę miejską obserwującą skrzyżowanie;
  • obrotową kamerę PTZ z dużym zoomem;
  • kamerę tablic rejestracyjnych przy bramownicy;
  • punkt rozpoznawania twarzy przy wejściu;
  • kamerę metra albo autobusu;
  • monitoring fabryki, szkoły lub hotelu;
  • kamerę sklepu podłączoną do lokalnej platformy;
  • wideodomofon i kamerę osiedlową;
  • kamerę domową działającą tylko w chmurze producenta.

Każda ma inny właścicielski i techniczny status. Kamera prywatna nie staje się częścią policyjnej sieci tylko dlatego, że znajduje się w Chinach. Może jednak zostać zarejestrowana jako zasób społeczny, udostępnić nagranie na żądanie albo przekazywać strumień przez bramę.

Program jest ważniejszy od urządzenia

Rozbudowa była finansowana i organizowana przez kilka nakładających się programów: Safe Cities, SkyNet, Smart Cities, Sharp Eyes oraz modernizacje branżowe. Ich nazwy nie są etykietami sprzętu. Ta sama kamera może wspierać sterowanie ruchem, dochodzenie policyjne i bezpieczeństwo osiedla.

Programy centralne ustalały cele i standardy, ale zamówienia realizowały prowincje, miasta, powiaty, przedsiębiorstwa państwowe oraz właściciele obiektów. Dlatego infrastruktura jest federacją. Nie istnieje jeden centralny NVR przechowujący obraz z całego kraju.

Projekt punktu kamerowego

Dobry punkt zaczyna się od celu obserwacji. Inaczej projektuje się:

  • rozpoznanie twarzy przechodzącej osoby;
  • odczyt tablicy przy prędkości 100 km/h;
  • wykrycie zatoru;
  • ogólny podgląd placu;
  • ochronę wejścia nocą;
  • dokumentowanie przepływu towarów.

Cel wyznacza pole widzenia, ogniskową, wysokość, kąt, liczbę pikseli na obiekt, czas migawki i doświetlenie. „Kamera 4K” zamontowana zbyt wysoko może dawać gorszą twarz niż prawidłowo ustawione 2 MP. Więcej pikseli rozciągniętych na ogromny plac nie gwarantuje identyfikacji.

Inwentaryzacja terenu obejmuje także drzewa, reklamy, sezonowe dekoracje, reflektory pojazdów, wschód i zachód słońca, deszcz, mgłę, wibracje mostu oraz miejsce serwisu. Obraz testowany w południe może być bezużyteczny w nocnym ruchu.

Montaż: słup jest infrastrukturą krytyczną

Kamera wymaga konstrukcji odpornej na wiatr, korozję i drgania. Słup musi pomieścić przewody, ochronę przeciwprzepięciową, szafkę, zasilacz i czasem urządzenie transmisyjne. Na skrzyżowaniu dochodzą uzgodnienia z drogownictwem, energetyką i zarządcą sygnalizacji.

Typowe problemy fizyczne to:

  • drgania powiększane przez zoom;
  • kondensacja w obudowie;
  • zabrudzenie i pajęczyny oświetlane podczerwienią;
  • wandalizm;
  • przegrzewanie elektroniki;
  • zalanie złącza;
  • wyładowania atmosferyczne;
  • utrata ostrości po zmianie temperatury;
  • przesunięcie sceny po remoncie drogi.

Monitoring zdrowia nie zastąpi wizyty technika. Może wykryć brak obrazu, spadek ostrości lub zasłonięcie, ale obiektyw trzeba oczyścić, uszczelkę wymienić, a słup wyprostować.

Zasilanie

W budynku popularne jest PoE: jeden przewód Ethernet przenosi dane i energię. Na ulicy odległości przekraczają limit miedzi, więc stosuje się światłowód oraz lokalne zasilanie, przedłużacze PoE, szafy aktywne albo radiolinię.

Punkt może pobierać od kilku watów do dziesiątek watów. PTZ, grzałka, oświetlacz IR i moduł obliczeniowy podnoszą zapotrzebowanie. Awaria jednej szafki potrafi odłączyć cały klaster.

Projekt powinien przewidywać:

  • osobne zabezpieczenie obwodu;
  • UPS dla krytycznych punktów;
  • telemetrię napięcia;
  • ochronę przepięciową;
  • bezpieczny restart;
  • zapas mocy na przyszły model;
  • identyfikację zależności kamera–switch–szafka–obwód.

„Kamera offline” jest informacją zbyt ogólną. Jeśli pięćdziesiąt urządzeń znika jednocześnie, system powinien wskazać wspólny switch lub zasilacz.

Okablowanie i sieć dostępowa

Starsze instalacje analogowe używały przewodu koncentrycznego i lokalnego DVR. Modernizacja może zachować kabel oraz wymienić rejestrator albo przejść na IP. W nowych punktach dominuje Ethernet i światłowód, lecz obszary wiejskie korzystają również z radia, sieci operatora i 4G/5G.

Każde medium ma kompromis:

Łącze Zaleta Ograniczenie
miedź Ethernet tanie PoE około 100 m bez aktywnego przedłużenia
światłowód duży zasięg i odporność osobne zasilanie kamery
radio szybkie w terenie zakłócenia i widoczność anten
sieć komórkowa brak własnego kabla koszt transferu, CGNAT, zmienność
koncentryk wykorzystuje stare trasy ograniczenia funkcji i migracji

Chińska skala powstała między innymi przez pragmatyczne używanie istniejących tras. „Eliminacja legacy” w działającym mieście jest luksusem; zamknięcie ulicy i ponowne ułożenie światłowodu bywa droższe niż kilka generacji kamer.

Ile pasma zużywa kamera

Bitrate zależy od rozdzielczości, liczby klatek, kodeka, sceny i jakości. Dla orientacji przyjmijmy 2 Mb/s dla strumienia 1080p H.265:

2 Mb/s × 86 400 s ÷ 8 = 21,6 GB na dobę
21,6 GB × 30 = 648 GB na 30 dni

Tysiąc kamer daje około 648 TB surowego trzydziestodniowego zapisu. Milion — 648 PB. Setki milionów nie mogą rozsądnie wysyłać ciągłego pełnego strumienia do jednego centrum.

Rzeczywista architektura ogranicza koszt przez:

  • zapis na lokalnym NVR;
  • regionalne centra;
  • zmienny bitrate;
  • niższy strumień podglądowy;
  • nagrywanie zdarzeniowe w części instalacji;
  • kodeki H.265/SVAC;
  • pobieranie obrazu na żądanie;
  • przechowywanie metadanych dłużej niż wideo;
  • tiering na wolniejsze dyski i obiektowy magazyn.

Jednoczesna liczba oglądających jest często ważniejsza niż liczba kamer. Kamera może obsłużyć kilka strumieni, ale setki operatorów wymagają serwera mediów, który replikuje obraz bez ponownego obciążania urządzenia.

Strumień główny i pomocniczy

Kamera zwykle generuje co najmniej dwa profile. Strumień główny zachowuje jakość do nagrania i analizy. Pomocniczy ma niższą rozdzielczość oraz bitrate do ściany monitorów i urządzeń mobilnych.

Błąd konfiguracji potrafi przekreślić inwestycję:

  • analityka dostaje substream i nie widzi twarzy;
  • ściana wyświetla main stream i przeciąża dekodery;
  • NVR zapisuje zbyt niską jakość;
  • liczba klatek spada po włączeniu dodatkowego profilu;
  • kamera deklaruje 4K, ale jednoczesne AI ogranicza ją do niższej wartości.

Inwentarz powinien zapisywać parametry każdego profilu i jego konsumentów.

Gdzie wykonywać analitykę

W kamerze

Edge AI wykrywa osobę, pojazd lub tablicę przed wysłaniem danych. Oszczędza pasmo i daje szybki alarm. Moc, temperatura i możliwość aktualizacji są ograniczone.

W lokalnym NVR lub serwerze

Jeden serwer analizuje wiele kamer. Łatwiej aktualizować model i użyć mocniejszego GPU, ale trzeba doprowadzić strumienie.

W centrum miejskim

Centralna pula obliczeń pozwala łączyć obserwacje i uruchamiać ciężkie wyszukiwanie. Nie powinna jednak dekodować wszystkiego w pełnej jakości bez selekcji.

Najpraktyczniejszy jest układ warstwowy. Kamera generuje podstawowe zdarzenie, region utrzymuje nagranie i indeks, a centrum wykonuje analizę przekrojową na wybranych materiałach. Wynik AI musi zawierać wersję modelu i odwołanie do klatki źródłowej.

Magazyn: pojemność to nie wszystko

Macierz nagrań wymaga przepustowości ciągłego zapisu, odporności na awarie dysków i możliwości równoczesnego odtwarzania. Klasyczny RAID nie wystarcza na każdą skalę; duże systemy dzielą kamery między węzły i używają magazynu rozproszonego lub obiektowego.

Kluczowe parametry to:

  • rzeczywisty bitrate 95. percentyla;
  • retencja per klasa kamery;
  • nadmiarowość;
  • czas odbudowy po awarii;
  • maksymalna liczba jednoczesnych odtworzeń;
  • indeks czasu i kamery;
  • zabezpieczenie przed nadpisaniem materiału dowodowego;
  • synchronizacja zegara;
  • dowód integralności.

Nadpisywanie pierścieniowe jest dobre dla zwykłego bufora. Fragment związany ze sprawą powinien zostać skopiowany do repozytorium dowodowego, podpisany i objęty osobną retencją.

Retencja: co najmniej 30 dni, nie zawsze 90

Od 1 kwietnia 2025 roku ogólnokrajowe rozporządzenie wymaga przechowywania informacji wideo systemów bezpieczeństwa publicznego przez co najmniej 30 dni. Po tym czasie materiał, którego cel przetwarzania został osiągnięty, powinien być usunięty.3

Wcześniej podobne minima istniały w regulacjach lokalnych. Dłuższy okres może wynikać ze szczególnego miejsca, branży, toczącej się sprawy lub zamówienia. Nie znaleźliśmy podstawy do twierdzenia, że jednolita zasada trzech miesięcy dotyczy wszystkich „wyznaczonych obszarów” w całych Chinach.

Warto rozdzielić:

  • surowy zapis ciągły;
  • klipy alarmowe;
  • materiał dowodowy;
  • obrazy twarzy i tablic;
  • metadane trajektorii;
  • logi odtworzeń.

Każdy typ może mieć własny termin. Usunięcie wideo bez usunięcia indeksu biometrycznego nie jest pełnym usunięciem obserwacji.

Czy większość kamer ma 2 MP

Nie ma publicznego inwentarza pozwalającego potwierdzić, że „większość kamer instalowanych od 2016 roku nadal działa i ma głównie 2 MP”. Jest to prawdopodobny opis dużej części floty, ale nie twarda statystyka krajowa.

1080p pozostaje wystarczające w wielu zastosowaniach. Co więcej, zamówienia z 2025 roku nadal wymagają co najmniej 2 MP dla wybranych kamer, jednocześnie dodając bardzo niskie oświetlenie, WDR, H.265, ONVIF, IP67, IK10 i analitykę.4 Liczba pikseli przestała być jedyną osią modernizacji.

Kamera z 2016 roku może działać fizycznie, lecz utracić wsparcie firmware i bezpieczeństwo. Z kolei nowa kamera 2 MP z dużym sensorem, dobrym obiektywem i właściwym montażem może dawać lepszy materiał nocny niż tanie 8 MP.

Modernizacja fizyczna

Wymiana kamery jest najprostsza, jeśli pasują zasilanie, uchwyt, sieć i NVR. W przeciwnym razie ujawnia kaskadę zależności:

  • nowy bitrate przeciąża uplink;
  • PoE nie zapewnia mocy dla grzałki i AI;
  • stary NVR nie dekoduje H.265;
  • nowa obudowa wymaga innego uchwytu;
  • wyższa rozdzielczość zwiększa retencję;
  • platforma nie rozumie nowego profilu GB/T 28181;
  • centrum nie ma GPU do nowego modelu.

Dlatego wymianę planuje się klastrami. Najpierw modernizuje się rdzeń lub bramę, potem punkty o najwyższej wartości. Kamery ogólnego podglądu mogą pozostać dłużej, a punkty identyfikacyjne dostać priorytet.

Modernizacja programowa

Firmware naprawia błędy, dodaje kodeki i funkcje, ale jego aktualizacja w milionowej flocie jest operacją ryzyka. Potrzebne są:

  • podpisane obrazy;
  • identyfikacja modelu i rewizji sprzętu;
  • pilotaż na małej grupie;
  • wdrożenie falami;
  • automatyczne potwierdzenie wersji;
  • możliwość rollbacku;
  • obserwacja bitrate'u, temperatury i jakości po zmianie;
  • okno serwisowe.

Niektórych starych urządzeń nie da się bezpiecznie zaktualizować. Wtedy należy je izolować za bramą, wyłączyć dostęp z Internetu i ograniczyć protokoły. „Działa” nie jest wystarczającym powodem, aby kamera pozostawała zaufanym węzłem.

Cyberbezpieczeństwo kamery

Kamera IP jest komputerem z Linuksem, serwerem sieciowym, kodekami i często chmurą producenta. Typowe ryzyka to:

  • domyślne lub współdzielone hasło;
  • niepotrzebny dostęp z Internetu;
  • stary firmware;
  • podatny serwer HTTP;
  • przejęcie strumienia;
  • podmiana konfiguracji albo obrazu;
  • użycie w botnecie;
  • pivot do sieci centrum;
  • klucz prywatny skopiowany na wiele urządzeń;
  • zależność od niekontrolowanej usługi P2P.

Badania i incydenty obejmowały krytyczne podatności urządzeń Hikvision oraz Dahua, a analiza akademicka z 2025 roku nadal wskazywała niejasności wsparcia firmware i ryzyka aplikacji chmurowych.5

Bezpieczna sieć oddziela kamery od stanowisk i baz, dopuszcza ruch tylko do bramy, blokuje inicjowane połączenia na zewnątrz, monitoruje firmware oraz używa certyfikatów urządzeń. NVR nie może mieć tego samego konta administratora we wszystkich powiatach.

Bezpieczeństwo łańcucha dostaw

Duża flota zależy od dostawcy przez dekadę. Ryzyko obejmuje nie tylko celowy backdoor, lecz również:

  • koniec wsparcia modelu;
  • brak części;
  • zmianę właściciela usługi chmurowej;
  • niedostępność biblioteki kodeka;
  • sankcje eksportowe;
  • brak kodu lub narzędzia do odzyskania konfiguracji;
  • podatny komponent OEM używany pod wieloma markami.

Zamówienie powinno wymagać wykazu komponentów, okresu poprawek, kanału zgłoszeń bezpieczeństwa, eksportu konfiguracji i możliwości pracy bez chmury producenta. Kamera lokalnego systemu publicznego nie może przestać działać po wyłączeniu zewnętrznego serwera licencji.

Utrzymanie i centrum operacyjne

Przy milionach urządzeń operator nie może czekać na telefon obywatela. Platforma zarządzania monitoruje:

  • online/offline;
  • utratę klatek i bitrate;
  • opóźnienie;
  • czas urządzenia;
  • zapełnienie magazynu;
  • zasłonięcie i rozmycie;
  • wersję firmware;
  • certyfikat;
  • temperaturę;
  • historię awarii.

Alarm musi być skorelowany. Awaria światłowodu nie powinna tworzyć tysiąca niezależnych zleceń na kamery. Graf zależności infrastruktury wskazuje wspólny element.

Serwis terenowy potrzebuje magazynu części, umów SLA, bezpiecznego dostępu, dokumentacji lokalizacji i kontroli po naprawie. Koszt dziesięciu lat utrzymania może przewyższyć zakup.

Kamery a rozpoznawanie twarzy

Nie każda kamera rozpoznaje twarze. System może wykonywać:

  1. detekcję osoby w kamerze;
  2. wybranie najlepszej klatki;
  3. przesłanie obrazu do serwera;
  4. utworzenie wektora biometrycznego;
  5. porównanie z listą obserwacyjną;
  6. ocenę jakości i pewności;
  7. potwierdzenie przez operatora.

Kamera ogólnego podglądu często nie daje wystarczającej liczby pikseli na twarz. System może śledzić sylwetkę lub pojazd, a tożsamość ustalić dopiero w punkcie kontrolowanym. Twierdzenie, że setki milionów kamer identyfikują wszystkich przechodniów w czasie rzeczywistym, myli pokrycie obrazem z pokryciem tożsamością.

Kamery a Social Credit System

Surowy strumień nie jest wpisem kredytowym. Aby obserwacja trafiła do SCS, zwykle potrzebuje:

  • wykrytego zdarzenia;
  • wiarygodnego powiązania z osobą lub firmą;
  • podstawy prawnej;
  • formalnego ustalenia przez uprawniony organ;
  • kodu zdarzenia w katalogu;
  • możliwości odwołania.

Większość obrazu nigdy nie przechodzi tej drogi. Służy podglądowi, dochodzeniu po fakcie, ruchowi albo ochronie obiektu i jest nadpisywana po retencji.

Kamera może natomiast wywołać proces: rozpozna tablicę, operator sprawdzi naruszenie, system mandatowy wyda decyzję, a dopiero prawomocna kara stanie się informacją administracyjną. Pominięcie etapów zamienia wynik modelu w fakt prawny.

Nowe ogólnokrajowe rozporządzenie

Obowiązujące od kwietnia 2025 roku Regulations on the Management of Public Security Video Image Information Systems wprowadzają krajowe zasady planowania, rejestracji, bezpieczeństwa i dostępu. Zakazują instalacji w miejscach naruszających prywatność, wymagają ewidencji istniejących systemów, ciągłego i bezpiecznego działania, ochrony oryginalnej integralności materiału oraz co najmniej trzydziestodniowej retencji.6

To nie likwiduje monitoringu. Przeciwnie, tworzy bardziej spójne ramy dla infrastruktury już działającej na olbrzymią skalę. Standaryzacja prawna ułatwia również integrację: wiadomo, kto jest jednostką zarządzającą i jakie obowiązki utrzymaniowe ma spełnić.

Najuczciwsza oś czasu

Zamiast pozornej serii pomiarowej warto zapisać:

Rok Liczba Jak ją rozumieć
2017 ok. 176 mln ówczesna estymacja rynku
2018–2019 ponad 200 mln szeroka estymacja, wspierana analizą zamówień publicznych
2021 ok. 540 mln 54% prognozowanego miliarda kamer świata
2022 626 mln wcześniejsza prognoza, nie oficjalny spis po wdrożeniu
2023+ ok. 700 mln medialna ekstrapolacja o słabszej metodologii

Wnioskiem nie powinno być „dokładnie 700 milionów”, lecz „setki milionów urządzeń wielu klas, zarządzanych przez federację operatorów”.

Lekcja dla Polski

Polska nie potrzebuje maksymalizować liczby kamer. Potrzebuje maksymalizować wartość każdego punktu. Najpierw należy określić zdarzenie, które ma być widoczne, następnie policzyć piksele, światło, pasmo, retencję i koszt serwisu.

Przy budowie od zera warto:

  • utrzymywać jeden inwentarz urządzeń i zależności;
  • używać standardowego profilu interoperacyjności;
  • izolować sieć sensorów;
  • wymagać podpisanego firmware i aktualizacji;
  • rozdzielić podgląd, dowód i metadane;
  • wykonywać AI możliwie blisko źródła, ale zachować weryfikowalny materiał;
  • mierzyć jakość obrazu dla celu, nie liczbę megapikseli;
  • projektować wymianę już w dniu zakupu.

Chińska sieć pokazuje, że technicznie można objąć obrazem niemal każdy ważny obszar. Pokazuje też, że fizyka pozostaje nieubłagana: każda kamera potrzebuje energii, łącza, magazynu, czyszczenia, poprawki i operatora, który rozumie, co widzi.